266px-jesse_klaver

‘Jesse, ruil liefde in voor angst.’

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

Na zijn wankelmoedige optreden in Pauw volgde zijn ontmaskering in ‘Zondag met Lubach’. Is Klaver nog te redden? Ja, dat is hij, maar dan moet hij eerst afscheid nemen van de Klaver zoals we die kennen. Zoals een verslaafde bij de ingang van de kliniek zowel zijn kleding als zijn identiteit moet achterlaten, zo moet Jesse een nieuwe start maken. Daarom deze vijf welgemeende adviezen.

 

  • Gebruik nooit meer zinnen die in de verste verte associaties oproepen aan Obama. Leg in één moeite door een lijst aan met verboden woorden. Alle woorden die je in de afgelopen weken meer dan drie keer hebt gebruikt (‘Geweldig, sfeer, duurzaam’) moeten op die lijst.

 

  • Bewaar afstand tot je Groen-Linkse bewonderaars. Verzamel critici om je heen. Bij voorkeur mensen met weinig sympathie voor jou en je gedachtengoed.

 

  • Trek je terug in de provincie en schrijf opnieuw je verhaal. Vraag aan Theodor Holman of hij wil meelezen. Hij zal de eerste versies verpulveren, maar op je vierde poging reageert hij misschien welwillend. ‘Hier kan ik wel iets mee.’

 

  • Spreek nooit meer over persoonlijke aangelegenheden. Is je vrouw zwanger? Of al net bevallen? Het doet er niet meer toe. Jij hebt daar niet meer over.

 

  • Scheer je nog maar één keer in de week, en dan liefst zonder scheerzeep maar met een roestig mesje. Knip die mooie krullen en lokken af en breng je modieuze outfit naar de Kledingbank. Zoek ter plekke iets anders uit.

 

Na je terugkeer uit de woestijn -noem het alsjeblieft geen ‘retraite’ – ziet de wereld een andere Klaver. En zie jij een andere wereld. De vrouwen die vroeger zwijmelden als je binnenkwam, deinzen nu achteruit. Die bewondering raak je kwijt, maar je krijgt er iets beters voor terug: iedereen zal bang voor je zijn. En als je de macht wilt verwerven, zo leert Machiavelli, is het beter om gevreesd te worden dan om geliefd te zijn.

 

 

Reageren

Untitled

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

Mijn collega’s hiernaast zijn geduchte concurrenten.  Zij handelen naar het credo van de anarchist Michael Bakoenin: “De lust om af te breken is een scheppende lust.”  Breken en bouwen; ja, dat mag je van tekstschrijvers verwachten.

Reageren

266px-jesse_klaver

‘Jesse, wees gevreesd, niet  geliefd.’

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

 

Na zijn wankelmoedige optreden in Pauw volgde zijn ontmaskering in ‘Zondag met Lubach’. Is Klaver nog te redden? Ja, dat is hij, maar dan moet hij eerst afscheid nemen van de Klaver zoals we die kennen. Zoals een verslaafde in de garderobe van de kliniek zowel zijn kleding als zijn identiteit moet achterlaten, zo moet Jesse een nieuwe start maken. Daarom deze vijf welgemeende adviezen.

Gebruik nooit meer zinnen die in de verste verte associaties oproepen aan Obama. Leg in één moeite door een lijst aan met verboden woorden. Alle woorden die je in de afgelopen weken meer dan drie keer hebt gebruikt (‘Geweldig, sfeer, duurzaam’) moeten op die lijst.

Bewaar afstand tot je Groen-Linkse bewonderaars. Verzamel critici om je heen. Bij voorkeur mensen met weinig sympathie voor jou en je gedachtengoed.

Trek je terug in de provincie en schrijf opnieuw je verhaal. Vraag aan Theodor Holman of hij wil meelezen. Hij zal de eerste versies verpulveren, maar op je vierde poging reageert hij misschien welwillend. ‘Hier kan ik wel iets mee.’

Spreek nooit meer over persoonlijke aangelegenheden. Is je vrouw zwanger? Of al bevallen? Het doet er niet meer toe. Jij hebt daar niet meer over.

Scheer je nog maar één keer in de week, en dan liefst zonder scheerzeep maar met een roestig mesje. Knip die mooie krullen en lokken af en breng je modieuze outfit naar de Kledingbank. Zoek ter plekke iets anders uit.

Na je terugkeer uit de woestijn -noem het alsjeblieft geen ‘retraite’ – ziet de wereld een andere Klaver. En zie jij een andere wereld. De vrouwen die vroeger zwijmelden als je binnenkwam, deinzen nu achteruit. Die bewondering raak je kwijt, maar je krijgt er iets beters voor terug: iedereen zal bang voor je zijn. En als je de macht wilt verwerven, zo leert Machiavelli, is het beter om gevreesd te worden dan om geliefd te zijn.

 

 

Reageren

Bimbobox

Het Grote Down Play Orkest (2)

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

 

Eergisteren geopend op FaceBook: het document in progress over  ‘down playen’. Het relativeren van een rampzalige gebeurtenis of een misdrijf. Ook wel omschreven als ‘nuchterder bekijken’.

Een verbod op relativeringen wordt hier niet nagestreefd, wel een zekere dosering van het gebruik.

Veel Facebook vrienden en vriendinnen mailden aanvullingen, Sandra Straatman en Marlies Pernot gingen voorop. Hierbij de nieuwe topparade – nu met aparte categorien over de boerkini, de aanslagen en …Dafne Schippers.

Draag ook uw steentje bij en vul de lijsten aan!

 

Over de boerkini

Ik trek ook altijd iets over mijn badpak aan, dan voel ik me toch zekerder.

Alsof de aanblik van glimmende buiken, putjesbillen en hangborsten zo’n pretje is.

Is zo’n boerkini niet net zo sexy als een wet T-shirt?

De meiden van de zwarte kousenkerk mogen op zondag niet eens naar het zwembad.

Westerse vrouwen hebben ook nog niet zo lang stemrecht.

Er zijn toch wel belangrijker zaken om je druk over te maken?

Zo komen ze tenminste nog eens buiten.

Wie zijn wie om anderen iets te verbieden?

Daar staan ook veel mooie dingen in hun cultuur tegenover.

Misschien vinden zij het zelf helemaal niet zo erg.

 

Over Aanslagen

In het verkeer vallen meer slachtoffers.

Alsof die katholieken zulke lieverdjes waren… Wel eens van de inquisitie gehoord?

Waarom heeft niemand het over de slachtoffers van de overstroming in Bangladesh?

De kans om te overlijden door een val van het keukentrapje is groter.

Dit soort incidenten is nu eenmaal niet te voorkomen.

Zou je niet eens een andere krant moeten lezen?

Als je naar de cijfers kijkt, valt het heus wel mee.

We moeten het ook niet groter maken dan het is.

 

Over Dafne Schippers

De volgende keer loop je toch gewoon wat harder?

 

 

Reageren

Bimbobox

Het Grote Down Play Orkest

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

Op FaceBook signaleert Arhtur van Amerongen elke dag wel een geval van ‘down play’. Dan heeft iemand zich weer bezondigd aan het relativeren van een rampzalige gebeurtenis of een misdrijf. Relativeren is afzwakken, bagatelliseren en het betrekkelijke van iets inzien.  Ook wordt wel als betekenis gegeven: ‘Nuchterder bekijken’.

Dat alles is natuurlijk niet verboden en misschien is het zelfs wel een goede gewoonte. Het is wel zaak om je er van bewust te zijn als je deze stijlfiguur gebruikt. Of als je die moet aanhoren. Een kwestie van bewustwording dus. Daarom vanaf vandaag de topparade van Het Grote Down Play Orkest. Draag uw steentje bij en vul de lijst aan.

In het verkeer vallen meer slachtoffers.

Er zijn toch wel belangrijker zaken.

Waarom heeft niemand het over de slachtoffers van de overstroming in Bangladesh?

De kans om te overlijden door een val van het keukentrapje is groter.

Dit soort incidenten is nu eenmaal niet te voorkomen.

Zou je niet eens een andere krant moeten lezen?

Vroeger waren wij ook geen lieverdjes.

Als je naar de cijfers kijkt, valt het heus wel mee.

We moeten het ook niet groter maken dan het is.

Misschien vinden zij het zelf helemaal niet zo erg.

 

 

 

Reageren

one-of-the-most-important-elements-of-body-language-is-the-power-pose

Weldenkend? Kietel dan de onderbuik!

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

‘Verschillende slagvelden, verschillende talen.’ Zo typeert Jonathan Freedland in The Guardian de tegenstelling tussen populisten en de antipopulisten (29-07-216). ‘Op de schreeuw van pijn reageren de laatsten alsof zij aan een seminar deelnemen.’ Hij pleit daarom voor een nieuwe manier van communiceren: gericht op zowel het hart als de onderbuik. Maar hoe kun je op een beschaafde manier inspelen op die onderbuik? Is dat niet heel tegenstrijdig? En riskant? Ja, het domein van de emoties is een mijnenveld. Een rondje in zevenmijlslaarzen om de mogelijkheden te verkennen.

Het begint er natuurlijk mee dat je wel je aarzeling moet overwinnen om gevoelens te tonen. Wie dat niet of niet wil – zoals Wouter Bos over zichzelf zei in een vooruitblik op zijn DWDD Summerschool – moet het met louter de feiten zien te redden. En dan ben je misschien wel geschikt om als spreker op dat seminar aan te treden, maar niet om in de politieke arena het gevecht aan te gaan.

Al ga je op de emotionele toer, toch mag je de feiten niet negeren en geen bijzonderheden verzinnen. De Romeinse redenaar Marcus Quintilianus doceerde: ‘Ontvouw wat in een woord besloten ligt.’ Dus niet: ‘De stad wordt heroverd’. Maar wel: ‘Huizen vliegen in brand, gebouwen stortend krakend ineen, mensen die hun dierbaren voor het laatst omhelzen, (…)’ Maar al die feiten moet wel kloppen. Denk aan Frans Timmermans en zijn MH-17 rede. Toen bleek dat hij intieme details had verzonnen over dierbaren die elkaar nog een keer in de ogen keken, was de glans er meteen van af.

Feiten én emoties dus, maar daarmee ben je er niet. Wie zijn eigen wereldbeeld uitdraagt met de feitelijkheden die hem van pas komen en zijn persoonlijke emoties opklopt, sorteert een averechts effect. Ja, de eigen aanhang klapt de handen stuk maar anderen overtuig je niet. Daarom is Guy Verhofstadt zowel een geliefde als gehate spreker.

Vertel dan dus maar liever het eerlijke verhaal. Hoe je worstelt met al die dilemma’s en welke gevoelens dat bij je oproept. Leren de kiezer je tenminste een beetje kennen. Kies zorgvuldig de emoties die je wilt delen. Ben je er trots op dat je een beroemdheid goed hebt gekend? Hou dat dan lekker voor jezelf.

Maar waarom zou je als spreker meteen over jezelf beginnen? Begin liever bij die ander. Wees hoffelijk en neem zijn of haar gevoelens serieus. En dat is dus wat anders dan zeggen dat je die ander serieus neemt. Het is ook niet: steeds maar weer herhalen wat niet gezegd mag worden, maar wat door die ene pestkop in Den Haag natuurlijk toch steeds weer gezegd wordt. Dat schouwspel wordt in de Tweede Kamer nu al tien jaar opgevoerd, dat boeit niemand meer en werkt alleen maar averechts. Serieus nemen is: luisteren, even slikken als je iets hoort wat je niet bevalt en niet direct reageren. Wil je dat toch doen? Doe het dan wat later en indirect. Michelle Obama noemde Trump niet eens in haar rede op DNC. Des te doeltreffender was haar aanval.

De meest gewaagde suggestie van Freedland is zijn oproep om aan nationalistische en andere omstreden emoties een constructieve draai te geven en die onderbuik lekker te kietelen. Misschien is het een idee als lokale partij afdelingen brainstormsessies organiseren, waar iedereen ‘foute voorstellen’ mag doen. Levert vast wat op. Een aparte en extra streng beveiligde unit voor homofobe asielzoekers? Een rol voor notoire tegenstanders van AZC’ s bij de inburgering? Vrijkaartjes voor bioscoop, popfestival of de sauna? Een gratis abonnement op vrouwenbladen?

Gevoelens van wrok leven vooral bij de onderklasse die niet geprofiteerd heeft van de Europeanisering, laat staan van de mondialisering. Om haar weer enthousiast te krijgen voor Europa of de vrijhandel, moet hun sociale positie worden versterkt, hun woonwijken opgeknapt en de ‘race naar de bottom’ gestopt. Ja, dat kost geld. De progressieve of weldenkende spreker die het niet over wil hebben, mag zich de moeite besparen. Kom je met lege handen, sta je met de mond vol tanden.

 

 

Reageren

IMG_1094

Close Reading

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

De hoofdpersoon van de jaren 60 cultfilm Blow Up is een hippe fotograaf die na het eindeloos uitvergroten van een foto een bizarre ontdekking doet. In dezelfde traditie legt publicist Hans Aarsman foto’s onder het vergrootglas om het verhaal achter het beeld te ontrafelen. Close Reading is net zoiets. Zinnen worden uitvergroot en op alle slakken wordt zout gelegd. Totdat duidelijk is wat er tussen de regels door allemaal te lezen is en de auteur onbedoeld de geheimen over zichzelf prijsgeeft.

 

Deze week: Wouter Bos, Diederik Samsom en de emotie

Wouter Bos houdt donderdag 28 juli een college over politieke speeches in DWDD Summerschool. In een vooruitblik in de Volkskrant laat hij optekenen dat ‘maar weinig Nederlandse politici emotie durven te gebruiken’.

Durven te gebruiken? Waarom zegt hij niet ‘laten zien’? Met het werkwoord ‘gebruiken’ laadt hij de verdenking op zich dat hij emoties instrumenteel beoordeelt.

Bos licht toe: ‘Ik heb dat zelf ook: ik voel mezelf meteen minder comfortabel als ik iemand emoties zie opwekken’.

Aha! Het gaat Bos om het wekken van emoties. Daar houdt hij niet van. Als voorbeeld noemt hij nog de MH-17 speech van partijgenoot Timmermans, die met terugwerkende kracht iedereen een oncomfortabel gevoel bezorgt. Dat pleit voor Bos.

Als lezer verwacht ik nu een advies van hem aan zijn partijgenoten. Hoe mag een politicus dan wel zijn emoties tonen? Een kamerlid of minister is tenslotte ook maar een mens en als kiezer willen we weten waar hij blij, droevig of boos wordt. Als hij dan ook nog vertelt met welke emoties het nemen van pijnlijke besluiten gepaard gaat, kunnen we met hem meedenken en meeleven.

Maar Wouter zegt hier verder helemaal niets over! Hoe veelzeggend is dit zwijgen? Wat zegt dat over zijn visie op politieke speeches? Wat is een speech zonder emotie? Hij gaat toch niet pleiten voor onpersoonlijke, bloedeloze en onnavolgbare verhandelingen?

Bos noemt in diezelfde vooruitblik Samsom ‘de leider’, maar welke tip geeft hij de gekwelde voorman mee? Die laatste heeft tijdens de vorige verkiezingscampagne al minder gelukkige ervaringen opgedaan met het gebruiken of wekken van emoties. Laat hij ze tussentijds ook wel eens gewoon zien?

Even zoeken met de trefwoorden ‘Samson, PvdA en Emotie’ levert een speech op die hij hield voor de ‘Politieke Ledenraad’.

Hij begint die toespraak met: Een paar weken geleden stapte ik het Kamergebouw uit, het Plein op. Ik haalde diep adem, zoog de avondlucht op. Opeens hoorde ik van opzij een stem. ‘Hé Samsom’…uit mijn ooghoek zag ik een opgeschoten man, geen typische PvdA stemmer…. ‘Hé, Samsom’…En opeens, in plaats van me naar hem toe te draaien, merkte dat ik onwillekeurig mijn pas versnelde. Om eerder bij de auto te zijn.

Een spannende opening! De ‘avondlucht’, ‘van opzij een stem’ en ‘een opgeschoten man’. Dat belooft wat! Maar wat moet ik me nu voorstellen bij ‘opgeschoten’? De nadere info maakt het er niet gemakkelijker op: ‘geen typische PvdA-stemmer’. Eerst zouden we dan moeten weten hoe een typische PvdA-stemmer er uit ziet. Als Spekman? Zou die opgeschoten man een kerel in driedelig pak zijn?

Samsom meldt dat hij eerder bij zijn auto wilde zijn. Maar Kamerleden parkeren hun auto niet op het Plein, maar onder het Plein, en Kamerleden hebben het voorrecht om rechtstreeks vanuit de hal van het Kamergebouw naar de parkeergarage door te lopen. Dus wat had Diederik op het Plein te zoeken?

Hij gaat verder met: Ik had er even geen zin meer in. Achter me hoorde ik hem nog. ‘Hé Samsom’…..Het overkomt mij ook wel eens. Jullie kozen mij als partijleider vanwege onder andere mijn tomeloze energie en vanwege m’n eeuwige bereidheid om altijd in elke omstandigheid iedereen de PvdA-plannen te vertellen en mijn daden te verantwoorden. Maar ik had er die avond even geen behoefte meer aan en dook liever snel de auto in dan een vermoedelijk lastig gesprek aan te gaan. Velen van jullie zullen het gevoel herkennen.

De spreker schetst hier een scherp contrast. De eeuwige bereidheid om in gesprek te gaan versus de tegenzin die dat wel eens oproept. Begrijpelijk. En inderdaad: voor veel van de aanwezigen vast heel herkenbaar.

‘Hé Samsom’…. de jongeman had me alsnog achterhaald en legde zijn hand op mijn schouder. Ik keek om, gedwongen om toch te blijven staan.

Niemand zou het de politicus kwalijk nemen als deze ongewenste intimiteit een schrikreactie bij hem teweegbrengt. Daar is echter geen sprake van. Diederik kijkt om. Ja, hier neemt het verhaal een evenzeer dramatische als ongeloofwaardige wending.

En wat zegt deze mysterieuze man tegen Diederik?

‘Je moet die Asscher bedanken van me. Ik was bijna mijn baan kwijt, maar mijn baas belde dat ie me toch in dienst kan houden, vanwege een of ander plan van Asscher.’ De jongen was metselaar, of dakdekker, geloof ik. Ik weet het niet meer. Hij verdween in de avond. Beduusd stapte ik in de auto.’

‘Die Asscher van me bedanken. Een baas die ‘vanwege een of ander plan van Asscher’ de man in dienst kan houden. Ik weet niet of de partijleden elkaar meteen in verwarring aankeken toen zij dit hoorden, maar op de weg terug naar huis zal de twijfel zijn toegeslagen. Heeft Diederik een toneelstukje opgevoerd?

Conclusie: Kamerleden moeten emoties niet gebruiken of wekken. Maar de dag dat een politicus die gewoon laat zien, begint hij aan een opmars in de peilingen.

 

Reageren

IMG_1094

Close Reading

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

Schermafbeelding-2016-07-11-om-13.50.10-1280x641

De hoofdpersoon van de jaren 60 cultfilm Blow Up is een hippe fotograaf die na het eindeloos uitvergroten van een foto een bizarre ontdekking doet. In dezelfde traditie legt publicist Hans Aarsman foto’s onder het vergrootglas om het verhaal achter het beeld te ontrafelen. Close reading is net zoiets. Zinnen worden uitvergroot en op alle slakken wordt zout gelegd. Totdat duidelijk is wat er tussen de regels door allemaal te lezen is en de auteur onbedoeld de geheimen over zichzelf prijsgeeft.

 

Deze week: de nauwelijks verhulde ambitie van Frans Timmermans.

Heeft Frans Timmermans met zijn speech op 6 juli in het Europees Parlement gescoord? Feit is dat de toespraak nog volop gedeeld wordt in de sociale media. Ofwel vergezeld van een lofzang (‘Een politicus die uit zijn hart spreekt’) ofwel met cynisch commentaar (‘Hoor deze brulaap eens.’) Paul Brill sprak in de Volkskrant over ‘een op hoog vuur gezet mengsel van gramschap en zelffelicitatie’. VN-verslaggever Rik Smits was niet minder kritisch. ‘De ijdele, in de klassieke humaniora geschoolde Frans gedroeg zich op en top als een ouderwetse orator.’

Maar wat leert Close Reading ons? Laten we een aantal citaten er uit lichten.

‘…all too often in the last couple of months, something seems to have been forgotten. And that is that 751 European have been elected to directly represent citizens from 28 different nations in all their diversity, with all their differences, with all their different outlooks and lives.’

 ‘Something seems to have been forgotten…’ Het klinkt als ‘There’s something happening in here. And what it is, is not clear.’ (Neil Young en de zijnen.)  In dit geval is het wel duidelijk. Vergeten wordt maar liefst dat ‘751 parlementariërs de Europese volkeren direct vertegenwoordigen.’ Dat is inderdaad nogal wat. Hoe konden we dat vergeten? Timmermans legt zijn gehoor dus meteen een prangende vraag voor. Hoe hebben zij, die vertegenwoordigers, dat laten gebeuren?

In de nasleep van het Verdrag van Maastricht wierp Hans van Mierlo al een soortgelijke vraag op: ‘Het democratisch gat zit niet zozeer tussen de lidstaten en de Europese instellingen,’ zei hij, ‘als wel tussen het Europees Parlement en de Europese volkeren.’ Dat probleem is sindsdien niet kleiner maar groter geworden, getuige bijvoorbeeld de extreem lage opkomst percentages bij de verkiezingen voor het Europees Parlement. Maar Timmermans gaat er helemaal niet op door! Zijn opmerking was slechts bedoeld als een enorme pluim voor het EP! En dus trokken de parlementariërs niet bleek weg, maar begonnen zij te glimmen van trots.

 ‘Those who only shouted here, the years they were here in this Parliament, should have had more respect for the majority in this Parliament, And please, please, I call on all of you now that I have the opportunity to speak to so many of you, don’t let your democratic mandate be ridiculed or diminished. Stand up for it, you are the representatives of more than 500 million people. Be proud of it, and stand up for it and don’t let those people tell you that you do not represent the people.’

‘Please ….be proud.’ Na please verwacht je een beroep op opofferingsgezindheid, maar dat vraagt de spreker juist niet. Timmermans vraagt zijn broeders en zusters om iets wat hen geen moeite zal kosten: trots uitstralen. Wilt u nu even uw ego opblazen alstublieft?

 ‘If there is one man, if there is one man in our European institutions, who has listened very, very carefully to the majority in this Parliament, who has tuned and changed his propositions and his priorities on the basis of a majority of this Parliament, it is Jean-Claude Junker.’

‘If there is one man..’  Labour leider Jeremy Corbyn ligt onder vuur wegens zijn lauwe pro-Europacampagne. Juncker deed het niet beter. Als boegbeeld van Europa heeft hij averij opgelopen met tal van onhandige interventies. Die keer waarop hij regeringsleiders verwelkomde door een met een vlakke hand net iets te hand op hun wang te slaan, baarde nog de meeste zorgen over zijn gesteldheid. Wat doet Timmermans nu? Hij prijst hem in alle toonaarden. Hij schetst het profiel van een gedroomde commissie-voorzittter. De goede luisteraar en lezer merkt uiteraard het verschil op tussen dat profiel en de man die deze functie nu bekleed. Met andere woorden: Timmermans deed wat kroonprinsen altijd doen: de voorganger prijzen tot die het graf invalt. Maar hij deed dat te opzichtig.

Conclusie: hij heeft niet gescoord.

Reageren

ilanarooderkerk_1462360021_91

Nacht van Rome

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

Ilana Rooderkerk is actrice, politica en woordvoerster van het ministerie van OC&W. Zij sprak op de Nacht van Rome over de kunst van de voordracht. Was u er niet bij?  Jammer, maar hier kunt u haar speech in elk geval lezen!

“Stel u heeft concrete tips gekregen om een speech te schrijven.

En voorbeelden die kunnen helpen om de gedachten op papier te krijgen.

Wellicht schrijft u hiermee de speech van een echte redenaar.

Maar pas op, want u bent u er nog niet.

 

Ik begon mijn carrière als actrice.

En speelde in verschillende televisieseries.

Met deze ervaring werd ik gevraagd om training te geven in speechen en voordracht.

De afgelopen jaren trainde ik vele politici, voorlichters en directieleden.

 

Bij het geven van speechtraining aan politici en directieleden

kreeg ik vaak dezelfde vraag:

“Ik weet wat ik wil zeggen, is dat niet genoeg?”

Dan is mijn reactie: ‘Wil je er een feestje van maken?

Of een saaie bedoening?

Hier begint het werk pas!’

 

Een goede speech is meer dan enkel het hebben van een sterke boodschap.

De kracht van een boodschap ligt eveneens in het goed overbrengen ervan.

Alleen dan kan een speech het publiek aan het denken zetten of, liever nog, echt ráken.

 

Wanneer zag u ooit een toneelacteur met een tekst het podium opkomen? [haal blaadje uit binnenzak]

Verontschuldigend kijkt hij het publiek aan:

“Goedenavond, ik zal het kort houden..”

En begint zijn monoloog voor te lezen van het trillende blaadje in zijn hand [gooit blaadje weg]

Ik weet zeker dat het publiek van de Nacht van Rome

vaker in het theater is geweest

Maar nog nooit van een blaadje is voorgelezen.

 

Integendeel, een acteur repeteert dagen, weken, zelfs maanden op die monoloog.

Want elke keer dat hij of zij de tekst opnieuw uitspreekt, klinkt het anders.

En elke keer dat de tekst wordt uitgesproken, blijken er nog zoveel méér manieren te zijn om de tekst uit te spreken.

 

“Ik moet proberen het goed te vertellen.”

Het zijn Hans van Mierlo’s exemplarische woorden uit de iconische campagnespot in 1966.

Daarmee zei hij eigenlijk alles.

“Ik moet proberen het goed te vertellen”

“Ik moet proberen het goed te vertellen”

“Ik moet proberen het goed te vertellen” [klemtoon steeds anders leggen]

 

Naast het doorgronden en doorleven van een tekst

Is zelfverzekerde lichaamstaal van groot belang voor een spreker

Hoe kan de echtgenote van president Frank Underwood  in House of Cards

Tegenstand bieden aan zijn politieke hoogspel

Dan door haar woorden kracht bij te zetten met een

trotse, zelfverzekerde en gecontroleerde houding?

 

Met gedegen tekstkennis en een zelfverzekerde houding zijn we er nog niet

Een acteur is getraind om met zijn stemgebruik, zonder microfoon,

Voor de achterste persoon in de zaal of op het balkon verstaanbaar te zijn

Hoe anders was de geschiedenis als Martin Luther King in zijn befaamde toespraak zachtjes had gezegd: “Ik heb droom”

Nee, hij zei: “I have a dream!”

 

Testkennis, houding, stemgebruik vormen een aardig recept voor een speech

Maar het belangrijkste ingrediënt ontbreekt nog

Dat bent u namelijk zelf

Met uw gevoelens en emoties

Mensen kunnen pas met u meeleven wanneer u het aandurft

om u van uw menselijke kant te laten zien

Om écht te zijn

Ook al is het spreken voor een groep mensen voor velen een vrij onnatuurlijke situatie

Dat vraagt dan ook om de nodige oefening

Wanneer ik het heb over wat sprekers van acteurs kunnen leren

Heb ik het niet over het aanleren van trucjes

Met als gevaar dat u inboet aan geloofwaardigheid

Een goede acteur, of spreker, vertelt de tekst alsof hij het terplekke bedenkt

En zijn emoties zijn levensecht

Dat wat wordt voorgedragen is daarmee niet te onderscheiden van de waarheid

 

Reageren

IMG_1009

‘Sla eens met je vuist op tafel!’

Bob de RuiterBob de Ruiter

FacebookTwitterGoogle+LinkedIn

In het nieuwe nummer van het maandblad Maarten! staat een artikel over het vak van de speechwriter. En jawel, de redactrice is ook bij Het Betere Verhaal langs geweest. Ik krijg de kans om staatsecretaris Martin van Rijn een welgemeend advies te geven.

‘Stel dat Martin van Rijn eens met zijn vuist op tafel zou slaan en zou zeggen: “Nu ga ik eens haarfijn uitleggen hoe het met de zorg in Nederland staat en hoe ik daarmee worstel. Waarover ik ’s nachts lig te piekeren en welke uitweg ik heb gevonden. Hoe pijnlijk de keuzes zijn die ik moet maken, ook voor mij.” Als hij het goed doet, dan kan ik, zelfs als ik het niet met hem eens ben, toch begrijpen waarom hij zijn keuzes heeft gemaakt. Durf te twijfelen, dan maak je verbinding met je publiek.’

Dus nu maar even afwachten of een van mijn facebook- vrienden of LinkedIn-relaties die uitspraak aan de staatssecretaris wil voorleggen. Heb ik er weer een leuke klus bij!

Reageren